melodies + rights

τι ακούγεται?
οι μουσικές επιρροές/επιλογές φαίνονται στην πορεία.
ένα χρώμα που το ανακαλύπτεις μόνος, χωρίς περιγραφή από τρίτους.
δεν είναι η ώρα να ακούσεις σκόρπια ονόματα συγκροτημάτων ούτε  είδη μουσικής με ταμπέλες.

διάβασα για το παιχνίδι των δικαιωμάτων.
αγάπησα τα creative commons* και αφού κατάλαβα τα βασικά,
υποστήριξα podsafe κομμάτια. όμως δεν έμεινα στο πρέπει..
όλο αυτό που ονόμασα mixtape και χωρά εύκολα στο mp3 σου δεν γίνεται για τα ‘πρέπει’
δεν γίνεται με σκοπό να ζήσει αιώνια και να ναι σωστό.
σκοπός είναι η διαδρομή.
όχι οι λεπτομέρειες ούτε το πότε θα τελειώσει

Η μουσική είναι χύμα και κοιτάει απλώς να παίξει σωστά το ρόλο της..
το ρόλο που θέλω εγώ να παίξει.
το ρόλο να εμπλουτίσει τα σκόρπια λόγια.
το ρολο να απεικονίσει μια διάθεση

έχει μια γλύκα να ακούς έναν πειρατικό σταθμό
συνήθως κρύβεται ένα όμορφο συναίσθημα στην εικόνα της σκόνης στη θήκη ενός cd, ενός βινυλίου
άλλες γενιές τοτε κι άλλες τώρα
το mixtape το έφτιαξα μόνος..
πέρα από σκέψεις φιλοξενεί παιχνίδια μουσικών οριζόντων
ξενύχτισα για να το κατασκευάσω, σχεδιάσω,,
ξενυχτισα για να φτιάξω ‘εκπομπές’ παλεύοντας με ένα αθλιο μικρόφωνο
θα τοχαρώ λοιπον όσο κρατήσει.

άλλες φορές θα ακους κομμάτια under cc license κι άλλοτε οχι
κι αν ξεχάσω να σου δωσω στοιχεία για ένα τραγούδι, υπάρχει πάντα το mail για κάθε σου πρώτη σκέψη
//enjoy it while it lasts//

What came first, the music or the misery? People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

˜high fidelity˜

η πόρτα μου είναι ανοιχτή

χτυπα όποτε θες: info[at]dimhap.com

*the only cc pals i love: motel de moka, ccmixter

/// your I.P adress seems familiar ..thanks for dropping by ///

|| 0 comments »